Top
  >  Backpacken   >  West Highland Way: het vervolg

Eerder kon je al lezen over de eerste 4 etappes van de West Highland Way. We liepen met onze zware backpacks van Glasgow naar Crianlarich. Daar hield ons avontuur gelukkig niet op! Lees in deze blog over het tweede deel van deze prachtige route.

ETAPPE 5 – CRIANLARICH NAAR TYNDRUM

Een klop op de deur van de caravan (ja, we sliepen dankzij heel vriendelijke mensen in een caravan!) Of we ook een kop koffie willen? Superlief! Door de deuropening zien we dezelfde bergen als gisteravond, maar nu onder een laagje sneeuw. Wij hebben niets van die nachtvorst gemerkt en zijn extra dankbaar dat wij zo warm en droog sliepen.

Vanaf Crianlarich lopen we bergop over het bospad waarover we gisteren naar beneden kwamen. Vervolgens stijgen we verder tot we op een kale plek staan en prachtig uitzicht hebben op de toppen van bergen Ben More en Stob Binnein. De route gaat vervolgens voornamelijk heuvel af door dennenbos, tot we in het dal aankomen. Daar steken we een rivier over naar meer open landschap. De rivier maakt de grond hier erg vruchtbaar en de weilanden steken hier neongroen af tegen de grauwe omliggende bergen. In de velden lopen schapen met pasgeboren lammeren, sommige kleintjes zijn nog nat van de geboorte. Anderen zien we hun eerste stapjes maken. We genieten van al dat nieuwe leven in het laatste beetje zon.

Een voordeel (of nadeel, ik ben er nog niet over uit) van weids uitzicht is dat je regenbuien van veraf aan ziet komen. Sommige wolken zijn zo donker dat je al weet dat je enkele minuten later verwijnt in een regengordijn. Plekken om te schuilen zijn er niet. Regenkleding aantrekken en accepteren. Zoals de Schotten zeggen: “In Scotland, there’s no such thing as bad weather, only the wrong clothes”.

Enkele uren later komen we aan in Tyndrum. We hebben die dag niet ver gelopen, maar zijn toe aan een rustpauze, en besluiten onze tent op te zetten op de lokale camping. We genieten van een warme douche en onze welverdiende rust. De blaren op mijn voet zijn inmiddels zo groot dat ik niet goed meer in mijn schoenen pas. Yos krijgt de taak om ze lek te prikken, met gevaar voor eigen leven want ik ben bang voor naalden en pijn. Het blijkt mee te vallen; er zit zoveel verdovende zalf op de huis van mijn voeten dat ik niet eens pijn voel. Een rustig avondje zal ons goed doen.

tyndrum-bergen-sneeuw
Na een koude nacht zijn de bergen bedekt met een laag sneeuw
wandelen-schotland
west-highland-way-sneeuw
backpack-west-highland-way
We dalen af over een smal bospad
schapen-schotland
De rivier maakt de grond hier vruchtbaar
heide-wandelen-schotland
Onderweg naar Tyndrum

ETAPPE 6 – TYNDRUM NAAR KINGSHOUSE

Onderweg naar Tyndrum hebben we gisteren uitgebreid nagedacht over het gewicht op onze rug. We zijn er zo klaar mee dat we een doos halen bij de lokale supermarkt en deze volstoppen met alles wat we niet per se nodig hebben de komende drie dagen. De volle, toch wel zware doos brengen we naar het postkantoor om hem te laten verzenden naar het postkantoor in Fort William. Dit klinkt simpel, maar het duurt een goed uur voordat de winkelmedewerker en ik elkaar begrijpen en alles geregeld is.

Aan het eind van de ochtend kunnen we dan eindelijk op pad. Een oude militaire weg, zo uit het dorp de Highlands in. Ik loop met geprikte blaren, verband, een gelsok en een extra laag sokken. Ik hoop dat ik op die manier de dag door kom en niet vanwege beschadigde voeten de WHW op hoef te geven. Het scheelt dat het pad naar Bridge of Orchy goed begaanbare en redelijk vlak is. We merken dat onze tassen lichter zijn en voelen ons superfit. Het heerlijke weer doet ook veel goeds voor ons humeur.

Een paar uur later komen we aan bij Bridge of Orchy. Hier staat een bankje aan het water waar we dankbaar gebruik van maken in het zonnetje. Het kost ons wat moeite weer op pad te gaan, het zit daar zo lekker rustig. Nadat we onszelf streng toegesproken hebben, vertrekken we weer. We lopen heuvelop door een dennenbos. Eenmaal uit het bos hebben we prachtige uitzichten over het uitgestrekte Rannoch Moor en Loch Tulla. Het loch weerspiegelt de strakblauwe lucht, een ‘blauw’ meer te midden van met heide en dood gras bedekte heuvels, wat een sprookje.

Heuvel af, richting Inveroran Hotel, komen we een groep jonge edelherten tegen. Zij zijn duidelijk wel gewend aan menselijk contact en sjokken rustig voor ons uit. Om vier uur arriveren we bij het hotel, met een goede 16 km al in de benen. Een paar aangeschoten mannen op het terras vertellen ons dat het weer de volgende dag om gaat slaan en dat het niet handig is met weinig zicht de moor (veengebied) over te steken. Yoshi en ik kijken elkaar aan en we weten beiden wat er gaat gebeuren: wij gaan ‘nog even’ 16 km Rannoch Moor oversteken die avond, hopelijk voor het donker wordt. De mannen kijken ons aan alsof we niet helemaal lekker zijn, maar lachen dan en wensen ons succes.

Al snel zou blijken dat we onszelf lichtelijk overschatten. Het pad bestaat volledig uit een soort kinderkopjes. Behoorlijk ongelijk en dus pijnlijk voor de voeten en beenspieren. Bovendien gaat het pad steeds met een kleine helling omhoog en omlaag. Maar dat uitzicht, wooow, dat maakt het allemaal goed. Het lage avondzonnetje schijnt op de omliggende bergen met sneeuw op de toppen. We lopen gewoon met z’n tweetjes in 50 vierkante mijl totale leegte. Dan voel je je écht wel even nietig hoor! We horen niets dan onze eigen voetstappen en her en der wat vogeltjes, en voelen ons even helemaal alleen op de wereld.

Halverwege het pad over de moor, op een brug met de naam Ba Brigde, nemen we even pauze. Zodra we stoppen merken we dat onze lichamen 24 km in de benen niet zo goed trekken. We hebben nog 8 km te gaan en de zon staat al vrij laag. We kunnen niet blijven zitten, want we willen niet in het donker lopen. Eén navigatiefout en we zitten in het veen.

In stilte lopen we verder. Of misschien moet ik zeggen: strompelen we verder. Eindelijk bereiken we de top van de heuvelrug. Achter ons kijkend zien we de uitgestrekte Moor en hoe ver we die dag al gelopen hebben. Voor ons zien we de Glen Coe vallei met daar omheen prachtige bergen met witte toppen. We lopen verder heuvelaf, helemaal tot in het dal. Yos zegt al een hele tijd niets als ik opeens hoor ‘wat een tering-takke-eind zeg’. De zon schijnt tussen de heuvels door de vallei in, daar gaat mijn fotografenhart sneller van kloppen hoor. Dus toch nog even die camera uit de tas en snel wat foto’s maken.

We steken de grote weg over en lopen het (relatief) korte laatste stuk naar Kingshouse Hotel. Achter dit hotel bevindt zich een stuk gras langs een watertje, waar je gratis mag kamperen. Hoe we de tent opgezet hebben gekregen met die vermoeide spieren weet ik niet, maar hij stond. Zoals onze Nederlandse wildkampeer-buren de volgende dag tegen ons zeggen: “We dachten; óf ze hebben vreselijke ruzie gehad onderweg, óf ze zijn he-le-maal kapot”.

pakket-post-backpack
De doos met overbodige spullen gaat naar het postkantoor
wandelen-schotland-zon
schotland-bridge-of-orchy
Bridge of Orchy
rannoch-moor-schotland
Rannoch Moor gezien vanaf de heuvel
west-highland-way-moor
wandelen-sneeuw-schotland
Rannoch Moor, misschien wel het meest onherbergzame stukje Schotland
glen-coe-cottage
Vlak voor zonsondergang lopen we de Glen Coe valle in
wildkamperen-in-glen-coe
Wildkamperen in Glen Coe

ETAPPE 7 – KINGSHOUSE NAAR KINLOCHLEVEN

Een geluid naast de tent dat ik niet kan plaatsen. Vlakbij. Ik rits de tent open en zie een korhoen op een heuveltje met op de achtergrond een magisch landschap. Wonen in de Glen Coe vallei, dat zou ik ook wel willen. Hoewel, die ochtend was het er wel erg koud en grauw. Mijn vochtige kleding zit aan de tent vastgevroren en er ligt weer een ijslaagje over de tent.
En oh, mijn spieren… Autsj. Koud en stijf worstel ik me uit mijn slaapzak en mijn tent om te gaan plassen. De kou nodigt niet echt uit om met je billen bloot in het kale landschap te gaan hangen.

Deze zevende dag lopen we door de Glen Coe vallei. Dit landschap is het decor van bekende films en dat verbaast me niets. Helaas loopt er in de realiteit een grote weg door het gehele dal, geliefd bij toeristen en een doorgaande route naar het noorden. Het eerste deel van onze route loopt parallel aan deze weg, over een verharde B-weg. We zijn aan drie zijden omringd door bergen. Sommige met besneeuwde top. De lucht is grauw en de dreiging van een flinke regenbui is voelbaar.

Na een aantal kilometers buigt de WHW van de weg af en nemen we een gravel pad heuvel op. Dit pad staat bekend als ‘the Devil’s staircase’ en jaagt ons al een paar weken angst aan. De naam doet denken dat het een superzwaar pad is, bijna niet te doen, zeker niet met een zware backpack. We zagen er als een berg tegenop. Maar, deze beklimmen was niet veel zwaarder dan wat we tot dan toe gedaan hadden. We lezen dat dit pad zijn naam gekregen heeft van de militairen die de weg aan moesten leggen. Een echte rotklus, ik zal nooit meer klagen over vervelende baantjes.

Precies als we bovenaan Devil’s Staircase staan begint het te regenen. Gelukkig hadden we onderweg al van het uitzicht mogen genieten, want nu zien we weinig meer. Alles voor en achter ons is verborgen achter een regengordijn. Aan de andere kant van de heuveltop loopt een lang pad naar beneden, helemaal tot aan Kinlochleven. Af en toe hadden we even wat zicht en wauw, wat een ongerept stuk natuur.

We zijn bekaf en zoeken tijdens de hele afdaling naar een geschikt plek. Alle redelijk vlakke stukken zijn óf te nat, óf puur rots waar wij geen haringen in krijgen. Een paar kilometer voor Kinlochleven vinden we een plekje dat geschikt lijkt. We halen de tent uit de tas, beginnen deze op te zetten in de regen, en dan blijkt dat de laatste haringen de grond niet in willen door de onverwacht rotsige ondergrond. Slecht gehumeurd pakken we de kletsnatte tent weer in.

Niet veel later zit ik er even he-le-maal doorheen. Ik zit er zó erg doorheen dat ik nadat ik geplast heb hysterisch sta te huilen midden op het pad. In mijn onderbroek, met mijn drie lagen broek op mijn benen. Mijn benen zijn natgeregend en mijn handen zijn koud en het lukt me niet mijn broeken omhoog te trekken. Ik geef het op en blijf gewoon zo staan, huilend dus. Dan zie ik Yos op een paar meter afstand bijna over de grond rollen van het lachen. Ze staat naar me te wijzen en probeer iets te zeggen maar lijkt alleen te kunnen lachen. Oké, toen zag ik de lol er eigenlijk ook wel van in en hebben we samen even alle spanning eruit gelachen.

Een paar kilometer voor Kinlochleven halen onze Duitse maatjes ons in. Zij blijven gezellig bij ons lopen en motiveren ons tot aan het dorp, waar we een kampeerplek op de camping boeken. We delen de camping met een jongen die bij zijn vrienden bekend staat als de ‘blarenexpert’. Met mijn door hem vakkundig ingetapete voet moet ik de laatste etappe de volgende dag ook uit kunnen lopen.

glen-coe-wandelroute
glen-coe-wandelen
devils-staircase-schotland
Devil’s Staircase
west-highland-way-voorjaar
Afdalen richting Kinlochleven

ETAPPE 8 – KINLOCHLEVEN NAAR FORT WILLIAM

En dan is het alweer de laatste dag van ons West Highland Way avontuur! Goed uitgerust gaan we op pad, direct lekker steil de heuvel op. Vanaf de heuvel hebben we uitzicht over het dorpje Kinlochleven en Loch Leven. Het pad neemt ons mee de Lairigmor pas in. Omdat het een feestdag is delen we het pad met meer wandelaars dan we tot nu toe op de WHW tegengekomen zijn. En uiteraard hadden we ook hier gezelschap van schapen en superschattige lammetjes. De felle zon verliest het van de gure, harde wind die recht door het dal blaast. Sommige van de heuveltoppen om ons heen zijn bedekt met een laagje sneeuw en het is er heerlijk stil omdat je deze pas alleen te voet kunt doorkruizen.

Halverwege de pas staat een vervallen huis. Dankbaar maken we gebruik van de vervallen muren om even tegen de wind te kunnen schuilen. Prima plekje voor een rustpauze met picknick). Daarna wandelen we verder door het open landschap van de pas. Aan het eind gaat het ruige grasland over in gekapt bos, een sneu gezicht. Gelukkig zien we dan opeens de sneeuwwitte Ben Nevis (de hoogste berg in het Verenigd Koninkrijk, 1345 m hoog) opdoemen en we zijn weer blij.

Na een pauze met uitzicht op Ben Nevis lopen we over een breed grindpad omlaag, de Glen Nevis vallei in. We gaan onderweg even van de route af om onze tent op te zetten op Glen Nevis camp site. Zonder bepakking lopen we verder naar Fort William, waar we ons pakketje ophalen bij het postkantoor.

En dan zien we hem, hét standbeeld van een man op een bankje. Het officiële eindpunt! We weten niet zeker of we nu blij zijn of niet. We gaan traditiegetrouw met het beeld op de foto en zien dan onze Duitse maatjes aankomen. Zij zagen ons vanuit de pub en trakteren ons op een pint bier. Een gezellig einde van dit geweldige avontuur!

loch-leven
Loch Leven
kinlochleven-wandelen
schotland-wandelroute
De Lairigmor pas
backpacken-in-schotland
ruine-in-schotland
ben-nevis-schotland
eindpunt-west-highland-way
0

post a comment