Top
  >  Hondvriendelijk   >  West Highland Way: 154 km door de Schotse Hooglanden
west-highland-way

‘Nou, hier ergens moet het startpunt van de West Highland Way zijn’. Zoekend om ons heen kijkend lopen we door Milngavie, een dorpje op 10 km afstand van Glasgow, Schotland. Hier gaat ons grote avontuur beginnen: 154 km wandelen richting het noorden. Na enige tijd ronddwalen, besluiten we terug te lopen naar het station waar we die ochtend aangekomen waren. Onderweg zien we opeens het standbeeld dat het begin van de West Highland Way markeert. Midden op de stoep, niet te missen. We zijn er eerder gewoon aan voorbij gelopen. Okeeee, als dat maar goed komt de rest van de trip…

startpunt-west-highland-way

ETAPPE 1 – MILNGAVIE NAAR EASTER DRUMQUHASSLE

De route voert ons door het lentegroene Alexander Park en een aangrenzend bos. Daarna maakt het bos plaats voor meer open landschap, langs een loch, waar we onze eerste uitzichten op heuvels hebben. Op het pad langs het loch ontmoetten we een Nederlands stel die we later op de route nog regelmatig tegen zullen komen. Elke ontmoeting op de WHW voelt als het maken van nieuwe vrienden, je hebt je grootste passie immers al met elkaar gemeen. We luisteren met open mond als ze vertellen dat ze beiden (inclusief water) minder dan 11 kg op de rug dragen. Kom ik aan met mijn 18/19 kg exclusief het gewicht van water…

Maar, zware tas of niet, wij wandelen dapper door. Het pad loopt deels over een voormalige trambaan, met aan de zijkant walletjes met geel bloeiende planten. De eerste tekenen van lente! In de weilanden naast het pad zien we grote groepen blackface schapen met pasgeboren lammetjes.

Na een droog begin van de dag, slaat het weer opeens om. En dan heb het niet over miezerregen, maar over stortregen. Regen die zo hard op je regenkleding klettert dat je niets anders meer kan horen. Regen die zo hard in je gezicht slaat dat het pijn doet. In eerste instantie slaat met het weer ook ons humeur om, maar als snel verandert dat in acceptatie en gewoon maar doorlopen. Gelukkig lopen we nu op een minder mooi stukje pad, langs kunstmatig groene weilanden die naar poep ruiken. We houden ons bezig met levensvragen als ‘wat voor naam zullen we onze backpacks geven?’ en zwijgen verder.

Naarmate we onze eindbestemming van die dag naderen, beginnen onze lijven meer te protesteren. We denken steeds ‘aan de andere kant van deze heuvel zal de camping wel zijn’, om vervolgens weer teleurgesteld vast te stellen dat dit niet het geval is. Opeens zie ik verderop Yoshi met haar armen in de lucht staan zwaaien. We hebben ‘Drymen Camping’ bereikt. Een grasveld zo groot als de gemiddelde tuin, met wat vervallen hutjes. Geen luxe, maar wél met een oude schuur met toilet, douche en picknickbank. Wat zijn we dankbaar voor een bankje om op te zitten!

mugdock-country-park
wandelen-glasgow
etappe-een-whw
schots-landschap
Kilometers wandelen over een oude trambaan met aan weerszijden bergen en schapen.
regen-in-schotland
kamperen-drymen-schotland
Drymen camping

ETAPPE 2 – E. DRUMQUHASSLE NAAR SALLOCHY CAMPING

Na een regenachtige nacht wordt ik heel uitgerust wakker, ik kan er weer even tegenaan!. Na het ontbijt in de schuur beginnen de wandeling, in de regen. We lopen een stuk langs een drukke doorgaande weg, waarna we linksaf slaan een boerenpad op met aan weerszijden geel-bloeiende bremmen. Hier is het lekker rustig. Het pad voegde zich bij een breed grindpad dat heuvelop leidt. Eenmaal boven zien we in de verte blauwe vegen in het landschap: Loch Lomond! En al snel zien we de herkenbare vorm van Conic Hill, de eerste ‘serieuze’ heuvel waar de WHW overheen gaat.

Verderop lopen we door ruig grasland met vele schapen. We hebben heel even droog kunnen lopen, maar dan begint het weer te regenen precies als wij beginnen Conic Hill te beklimmen. Het pad Conic Hill op bestaat uit een soort trap van rotsen. Traplopen met verzuring van de vorige dag plús 19 kg op je rug blijkt een hele opgave. Uitzicht hebben we onderweg niet echt dankzij het regengordijn. Eenmaal boven trekt opeens de lucht open en hebben we perfecte uitzichten over het loch. We besluiten naar de top te klimmen, mét rugzakken. Daar op de top waait het zo hard dat we niet eens rechtop kunnen blijven staan, en we besluiten weer af te dalen naar het pad om daar te picknicken.

Vervolgens is het tijd om Conic Hill weer te verlaten. Beneden wacht ons een ‘kissing gate’, een speciaal soort U-vormig klaphek waar één persoon tegelijk door kan. Yoshi loopt daar nietsvermoedend in, met rugzak op de rug. Vervolgens zit ze klem en wil het hek niet ‘klappen’. Ze kijkt uiterst verbaasd. Ik moet zo hard lachen dat ik bijna niet op mijn benen kan blijven staan. Nu weten we het zeker: onze backpacks zijn te groot. In het theehuis, St. Mocha, in Balmaha kunnen we even bijkomen van alle gekte.

Na een uur pauze vervolgen we ons pad langs de oevers van Loch Lomond. Geen regen meer, we lopen zelfs stukken in de zon. De vogeltjes fluiten en de zon schittert op het water. Er staat een zacht windje en het water slaat zachtjes tegen de oevers. We lopen afwisselend door bos en over het strand. Hoewel we hier prachtige wildkampeerplekken zien, kunnen we hier onze tent niet opzetten. In Loch Lomond heb je namelijk te maken met een kampeerverbod. We kiezen daarom voor voor Sallochy camp site, een veld aan het water dat overdag gebruikt wordt als parkeerplaats en voorzien is van toiletten. We koken aan een picknicktafel in het gezelschap van eenden. We sluiten deze heerlijke dag af in onze slaapzakken op het kiezenstrand: zonsondergang kijken.

lammetjes-schotland
loch-lomond
Loch Lomond komt in zicht
conic-hill-wandelen
Conic Hill
uitzicht-op-loch-lomond
Conic Hill
conic-hill-loch-lomond
Picknick op Conic Hill met achter ons Loch Lomond en de Hooglanden
wandelen-schotse-hooglanden
Yos paste niet met haar backpack door de ‘kissing gate’
loch-lomond-wandelen
Balmaha aan Loch Lomond
oever-loch-lomond
Langs Loch Lomond naar onze kampeerplek voor de nacht
loch-lomond-kamperen
Kamperen aan Loch Lomond
zonsondergang-loch-lomond
Zonsondergang kijken op een strandje aan Loch Lomond

ETAPPE 3 – SALLOCHY CAMPING NAAR (NABIJ) DOUNE BOTHY

De nacht aan het water was koud. Gelukkig mogen we deze ochtend gelijk opwarmen met een flinke klim heuvelop, deels over weer een trap, deels over onverhard pad. Als omaatjes strompelen we naar boven, bij elke bocht stiekem hopend dat het nu toch wel even klaar is met klimmen. Het uitzicht over het loch maakt een hoop goed. De strakblauwe lucht ook.

Dankzij de combinatie van kou en inspanning hebben we de hele dag stevige trek. We hebben niet genoeg eten bij ons om tussendoor te kunnen snacken. We vragen de receptioniste in een hotel onderweg waar de volgende supermarkt is. Volgens haar is dat in Inversnaid, een dorpje dat we die dag nog zullen passeren. Met een gerust hart zitten wij verderop op de trail te snacken tegen een hek. Pasta voor lunch, met chocolade als toetje. We spreken twee mannen die in de bothy verderop klussen. Ze vertellen ons dat er geen supermarkt in Inversnaid te vinden is… Oeps, wij hebben net onze voedselvoorraad geplunderd.

Inmiddels is het warmer geworden, en lopen we in T-shirts verder. Een smal pad langs het loch, over kleine strandjes en heuvel op, heuvel af. Zwaar vermoeiend en erg mooi. Hier blijkt ook dat mijn schoenen toch niet goed passen, te breed op de hak. De eerste blaren beginnen zich te vormen. Pleister erop en doorlopen. Hoe langer we dit pad volgen, hoe meer bergen we in de verte zien. Enkele uren later verlaat het pad de oever van het loch, het bos in. Al snel vinden we Rowchois bothy. De klussers zijn er niet, maar een stukje verderop komen we ze alsnog tegen. Ze vertellen ons dat we vandaag beter verder door kunnen lopen dan we van plan zijn. Ze stellen voor dat we het stuk dat bekend staat als ‘het zwaarste stuk van de WHW’, die avond zouden lopen. Reden? De volgende dag komen er 800 ultra-trailrunners over de WHW. Zij zouden ons niet kunnen passeren op het erg smalle, wat technischere pad langs het loch. We bedanken voor de tip en passen ons plan aan.
Vervolgens komt één van de mannen aanlopen met handen vol eten. ‘For you, this is our spare food, you need it more than we do’. Noedels, noten, fruit, snickers, etc. Ze wilden niet dat we in de problemen zouden komen. Zulke lieve mensen!

We volgen een breed grindpad totdat de WHW weer overgaat op een smal pad vol klimmen en dalen. Onze benen zijn inmiddels zo verzuurd dat we ze met onze handen omhoog moeten trekken om grote opstappen te kunnen doen. Via een brug over een grote waterval bereiken we eindelijk het hotel in Inversnaid. We moeten ruim een half uur wachten op onze patat, maar vermaken ons uitstekend met de andere gasten op het terras. Het is verleidelijk die avond niet verder te wandelen, maar het vooruitzicht van trailrunners maakt dat we toch maar weer vertrekken.

We worden uitgezwaaid door onze nieuwe vrienden en beginnen aan een geitenpad langs het loch. Het pad lijkt oneindig lang. Rotsblok op, rotsblok af. Vastgrijpen aan boomwortels, met rugzakken langs bomen manoeuvreren. Geiten passeren die verstoord opkijken maar geen stap verzetten. Ja, dit is echt afzien. We willen opgeven en gaan slapen, maar nergens is een vlakke plek te vinden waar de tent kan staan. We moeten doorlopen, terwijl de zon steeds verder zakt.

Bekaf bereiken we een tijd later strompelend een vlak stuk gras aan de oever van Loch Lomondd. Zo moet het voelen om een oase te vinden in de woestijn… We zetten de tent op. Genietend van het uitzicht eten we de noedels die de mannen ons gegeven hebben. Geloof mij, noedels smaakten nog nooit zo goed. De laatste zonnestralen schijnen op de bergtop achter ons en langzaam wordt het donker en koud. En stil, doodstil.

schotse-hooglanden
wandelroute-schotland
En daar gingen de voedselvoorraden…
wandelen-langs-loch-lomond
Smalle slingerpaadjes langs de oever van Loch Lomond
hiking-kamperen
hotel-schotland
Na een lange dag lopen langs het loch pauzeren we bij een hotel
wilde-geiten-in-schotland
Oneindige lange geitenpaden langs het loch
wildkamperen-schotland
Vlak voordat de zon onder gaat vinden we een kampeerplekje

ETAPPE 4 – LOCH LOMOND NAAR CRIANLARICH

We worden vroeg gewekt door een koekoek die over het loch riep. Dat komt goed uit, zo kunnen we de meeste ultra-runners ontlopen op het pad langs Loch Lomond, en ze dan later op het bredere pad na Inverarnan laten passeren. Het pad leidt ons langs Doune bothy en de ruïne van het huis dat daar ooit naast stond. Wat een geweldige ‘achtertuin’ hadden de mensen die daar ooit woonden!

Een uur later lopen we onze laatste meters langs Loch Lomond. Gek om na zolang langs het water gelopen te hebben opeens geen water meer te zien aan onze linkerhand. We lopen heuvelop en horen enkel nog het gezang van de vogels en het stromen van water uit de heuvels. Er ligt een groep wilde geiten te zonnen in dorre varens, totaal niet onder de indruk van de vroege bezoekers.

Na een afdaling komen we terecht op Beinglas Farm camping. Een hele opluchting om het lawaai van de verzorgingspost van de ultramarathon te horen, aangezien ik de hele ochtend ‘Dag Sinterklaasje’ in mijn hoofd had (wat dan veranderde in ‘Dag Luie Geitjes, daaag, daaaag’ en ‘Dag mooi lochje, daa-aaag daaa-aaag’, etc.). Zo lang offline zijn doet gekke dingen met je hoofd.

Op de camping kunnen we eindelijk onze voedselvoorraad aanvullen. Om de eerste runners alvast wat te laten passeren, besluiten we onze zoutvoorraden aan te vullen met een patatje in de lokale Drover’s Inn. De pub is gebouwd in 1705 en ziet er nog net uit als vroeger. Zwarte muren, kaarsen en lantaarns en her en der opgezette dieren en oude schilderijen. Er klinkt Schotse muziek en de bediening (in kilts) is zo vriendelijk dat het voelt als thuiskomen. De ober geeft ons beiden voor we weer vertrekken een narcis, die hij aan onze rugzak vastmaakt. Onze ‘lucky charms’.

Na een paar uur besluiten we weer op pad te gaan. We volgen een lang, breed grindpad langs watervallen en kloven. Het pad blijft lange tijd langzaam omhoog slingeren. We moeten bijna kruipend door een schapentunnel om aan de andere kant van een grote weg te komen, waarna we verder heuvelop gaan. We hebben geweldig uitzicht op de omliggende bergen. Soms verdwijnt het pad onder een laag koeienpoep+modder en moeten we uitwijken om niet tot onze knieën in de smurrie te zakken.

De West Highland Way loopt officieel niet via Crianlarich, maar we dalen wel af om in de pub onze accu’s op te laden. Na de lange dag lopen hebben we eigenlijk niet zoveel zin meer om de berg weer op te lopen en in het bos daar boven te kamperen. Gelukkig zien we aan de andere kant van de weg een grote open vlakte aan een riviertje, met uitzicht over de bergen. Een paradijsje, waar we onze tent opzetten. We zitten al snel in pyjama ons avondeten te bereiden, supertevreden met onze topplek. Yoshi stuurt haar ouders heel blij foto’s van de koeien aan de overkant van de rivier. Maar dan steekt de eerste moederkoe de rivier over. Al snel volgen er meer, ze klimmen gewoon de meter hoge oever op. Ik ben als klein kind achterna gezeten door een boze moederkoe, dus bij mij gaan alle alarmbellen af. We besluiten de tent in onze tassen te proppen en binnen 10 minuten staan we weer buiten het natuurgebied. We ontmoeten een local die ons vertelt dat het goed is dat we vertrokken zijn, omdat hij vorig jaar door diezelfde moederkoeien uit het niets aangevallen. Oké, goede beslissing dus, maar waar gaan we nu slapen?

We zien het niet zitten in het donker de berg op te gaan. Het enige andere plekje waar we zouden kunnen kamperen in dit dal is op een grasveld midden in het dorp. Voor het politiebureau, en kamperen binnen de bewoonde kom is niet toegestaan. We moeten dus op zoek naar een overnachtingsplek in een hotel of hostel. Na een dik uur rondvragen blijkt dat onze enige optie een luxe twin suite in het hotel is, voor 190 pond per nacht (we zijn er nog niet over uit of dat voor ons beiden of per persoon zou zijn). Slik, zo wanhopig zijn we ook weer niet, dus we lopen terug het dorp in. Het wordt al donker en begint hard te regenen. Uit pure wanhoop bellen we aan bij een huis met gras in de tuin om te vragen of we daar onze tent op mogen zetten. De bewoonster doet open, luistert naar ons en zegt dat haar buren daar bezwaar tegen zouden hebben. Haar advies: zet je tent toch op dat veldje tegenover het politiebureau en stuur de agenten maar door naar mij als ze er wat van zeggen. In de stromende regen spreiden we de tent daar dan toch maar uit. Alles staat gelijk onder een laag water. Ik ben zo moe dat ik niet eens meer kan bedenken hoe de tent opgezet moet worden.
Dan komt een meneer onder een paraplu het veld op lopen. Hij blijkt de man te zijn van de mevrouw met de voortuin. Hij zegt: ‘kom maar in onze caravan op de oprit slapen’. Ik moet me beheersen die meneer te knuffelen. En zo brengen we die nacht door in een verwarmde caravan, mét toilet en waterkoker! Ohh wat ben ik dankbaar voor het vertrouwen van deze lieve mensen!

loch-lomond-wildkamperen
Loch Lomond: uitzicht vanaf ons kampeerplekje
bothy-schotland
Douny bothy
west-highland-way-wandelen
Het pad buigt nu af van Loch Lomond en we lopen de heuvels in
whw-schotland
We horen op dit deel van het pad enkel vogels en het stromen van water. Een groepje geiten ligt te slapen in de zon.
law-schotland
cottage-schotse-hooglanden
Droomhuis!
hardlopen-in-schotland
winter-in-schotland
Droomplekje bij Crianlarich.
wilde-koeien
Koeieninvasie!

Meer lezen?

Lees hier het vervolg van ons avontuur



post a comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.